Caroline in Valencia

Ik werd vanmorgen wakker met een raar gevoel. Een knoop in mijn darmen, een kink in de kabel, noem het hoe je wil maar er klopte iets niet. En toen herinnerde ik het. 1 maand zeg. Nog 1 maand zit ik hier in Zonland. En dan het vliegtuig op naar Regenland. Of liefjesland. Thuisland. Noem het hoe je wil. Maar niet Vriendjesland, want die zitten binnenkort over heel de wereld. Vriendjeswereld. En dat maakt het net allemaal zo moeilijk. Ik wil niet weg uit Zonland! Het strand, het levensritme, de salsa. Maar ik wil wél naar de mensen van Regenland!

Dus heb ik daar een oplossing voor gevonden. Marijn, lieve schat, jij komt sowieso in juni en blijft hier gewoon. Breng dus zeker genoeg onderbroeken mee. En wat betreft mijn lieve vriendjes ginderachter? Jullie komen ook gewoon allemaal af!

En ze leefden nog lang en gelukkig in Zonland.

Mijn overzicht van de voorbije dagen begint onderhand heel voorspelbaar te worden. Maandag = ? Inderdaad Bolseria & Studio. En dat is niet de enige voorspelbare factor. De dj van dienst wordt immers verplicht populaire muziek te draaien. Iedere week, vaak twee keer per week, dans ik dus op dezelfde liedjes en dezelfde mixen. Of ik ze al vanbuiten ken? Ja meneer. Of ik dat erg vind? Ja meneer. Of ik dan niet beter het heft in handen neem en ergens anders naartoe ga? Maar het is daar zo leuk meneer! En iedere week beland ik weer op diezelfde feestjes. En iedere week komen er weer nieuwe mensen bij. En iedere week amuseer ik mij zot. En waarom wou ik weer naar andere oorden?

Gisteren, dinsdag, heb ik dan supergoed gewerkt aan mijn paper. In volle snelheid want de deadline komt altijd maar dichterbij. 's Avonds zou ik vroeg gaan slapen, want vandaag stond er alweer les op het programma. Deze plannen werden echter gedwarsboomd toen ik werd uitgenodigd om flamenco te gaan kijken. De danseres in mij kon daar moeilijk nee tegen zeggen, dus madam was weer op schok.
Uiteindelijk viel dat beter mee dan wat ik ervan verwacht had. Het live concert roerde mij meer dan ik had gedacht. De klaagzang werd nog emotioneler, ook omdat ik onderhand de teksten begin te verstaan. Ik kwam op het einde nog te weten dat het een van de beste groepen was die daar optrad, misschien zat dat er ook wel voor iets tussen. Ik elk geval heb ik nog niet veel vrouwen temperamentvoller zien dansen dan de Spaanse chica van gisteren. Chapeau!

Vandaag begon heel leerrijk *kuch kuch* met een superinteressante les *kuch kuch*. Het was vooral de middag waar ik naar uitkeek, want ik had weer een uitnodiging ontvangen. Het is vandaag immers de "dag van de geneeskunde". De laatstejaarsstudenten vieren ... hun laatste jaar. Vergelijkbaar met onze 100-dagen. En dus stond ik vanmiddag in de turia naar een band te luisteren en als een van de weinige blondines tussen allemaal die sangriazuipende Spanjaarden. Iets wat een Spanjaard absoluut niet kan. Het was daar dan ook al feest na 1 bekertje van hun favoriete drankje. Vanmiddag gaan ze ook nog naar een discotheek?! Iets wat bij mij heel bizar overkwam, maar dat lijkt dus de gewoonte te zijn. Een hele dag feesten en drinken tot in de vroege uurtjes. Crisis hé mensen ;)

Ik volg echter mijn wekelijkse routine en trek naar Caribbean's. Het is al drie weken geleden dat ik daar nog een voet binnenzette, dus gaan we dat vanavond vlug rechtzetten. Hopelijk ben ik de salsa nog niet verleerd.

Hasta luego!

Ik sta weeral een week achter hier in blogland. Veel is er echter niet gebeurd de voorbije week:

Maandag weeral een paar Belgjes leren kennen. Dat doe ik hier trouwens op ieder feestje, er zijn er dus veel. En als het geen Belgen zijn, zijn het Duitsers. Die lopen hier ook in massa's rond. Met landgenootjes praten levert natuurlijk heel wat gespreksstof op. Altijd leuk om andere mensen hun visie over Valencia te horen, de vergelijking met België te maken en bovenal te lachen met de vele belevenissen.

De rest van de week was redelijk kalmpjes. Dinsdag was ik té moe om weg te gaan en woensdag voelde ik me ook niet al te best. Zou de weersverandering daar voor iets tussenzitten? De zomer is hier alvast volledig doorgebroken.

Donderdag heb ik daar voor het eerst 's avonds van genoten tijdens de botellón. Dat is een straatfeestje waar iedereen zijn eigen drank meebrengt en de aanwezige auto's voor de muziek zorgen. Ik ga daar normaal niet naartoe omdat ik vrijdagmorgen les heb én ik dat met een winterjas maar dom vind. Deze week had ik echter geen les en was het zelfs te warm met een lucht vestje. Heel wat aangenamer dus. Ik had er wel meer van verwacht, maar blijkbaar is het de week na de fallas overal nogal flauwtjes.

Vrijdag sleurde Tamara me mee naar een kotfeestje van een kennis van haar. Omdat ik niemand kende behalve Tamara was het ietwat onwennig die eerste minuten. In een café iemand aanspreken vond ik toch gemakkelijker dan op een dakterras. Maar lang heeft die schroom niet geduurd, want nog geen tien minuten later had ik al drie nieuwe mensen leren kennen, een uurtje later kende ik nog eens drie Vlaamse dames meer en tegen het einde van de avond was ik zelfs gekend bij de Policia Local. Neen ik had niet teveel gedronken, Neen ze kwamen het feestje niet stilleggen wegens te veel lawaai - wat hier wel eens vaker gebeurt - Er was gewoon een politieagent op het feestje, gelukkig buiten dienst ;)

De mooiste dag van de week was zaterdag. Na lekker uitgeslapen te hebben, ben ik voor de tweede keer tijdens mijn verblijf hier naar het strand geweest. Ditmaal was het weer echter vééééle beter en kon ik lekker liggen bruinen. Zeker voor herhaling vatbaar!

En nu ga ik nog wat rusten om er morgen opnieuw tegenaan te kunnen. Er staat mij immers nog de voorbereiding op een groepswerk te wachten. Diepe diepe zucht. Nu goed, morgen en woensdag nog eens les en we zijn er weer voor een weekje vanaf. Ik kan het leven in Valencia alvast goed gewoon worden!

De tweede week van mijn vakantie waren er fallas. Een samensmelten van Gentse Feesten, Carnaval en Lawaai.

Maandag was er zoals gewoonlijk La Bolseria. Alleen waren de meerderheid van de aanwezigen ditmaal Spanjaarden. Het zal er bomvol, en nog stond er massa's volk op straat. Zucht. Nadien ging het naar Studio. Daar was ook een fallasfeestje aan de gang, dus hoewel het normaal gratis is, betaalde je deze avond acht euro. Gelukkig geraakten we via via gratis binnen. Wat een feest.

Dinsdag hadden we afgesproken om naar het vuurwerk te gaan kijken. Dat kon je hier iedere avond bewonderen. Ik ben er normaal niet zo'n fan van: veel lawaai om wat lichtjes in de lucht te zien... Maar wauw! Deze keer was ik werkelijk overdonderd. Ik wil liever niet weten hoeveel geld er naar die vuurpijlen gaan, want dat was nu eens het mooiste vuurwerk dat ik live gezien heb in mijn hele leven! Daarna zakten we nog even af naar Calle Belgica waar een straatfeest aan de gang was. Ik wou het echter niet te laat maken en zei al gauw vaarwel.

Woensdag is normaal Caribbean's. Maar fallas zou fallas niet zijn als je dat binnen doorbrengt. Dus toen ik werd uitgenodigd om mee te gaan naar Mestalla kon ik moeilijk weigeren. Uiteindelijk zijn we weer naar het vuurwerk gaan zien en nadien terug naar de Calle Belgica gegaan. Erasmussers en plannen maken... dat loopt nooit goed af.

Donderdag was weer een rustdag. Enfin, dat had het moeten zijn. Ware het niet dat mijn straat heel de nacht zo in rep en roer stond dat ik geen oog heb dichtgedaan. Men had mij verwittigd om niet thuis te blijven tijdens de fallas... misschien had ik beter moeten luisteren.

Gisteren was het Crema. Alle poppen die hier op de hoeken van de straat staan worden dan verbrand. Letterlijk 9,6 miljoen euro wordt tot as herleid. Zei er iemand crisis? Toen de rook wat ging liggen, ben ik dan even in La Indiana binnengesprongen. Het was daar feestje voor erasmussers over heel Spanje. Wat een knaller had moeten worden werd mij algauw veel te warm en te bevangen. Toch maar liever weer dat bedje in!

En dat is er wat mij ook dit weekend te wachten staat. Paper en slapen! Want maandag is het alweer school...

Prettige weekend iedereen!

Vlug nog een update over vorig weekend. Want dat was wel de moeite waard!

Tamara had mij namelijk uitgenodigd bij haar thuis voor het dorpsfeest - of beter gezegd: dorpjesfeest. Ze woont namelijk in een vallei, vol idyllische uitzichten en vergeten plekjes, waar zich drie dorpjes op een goed kwartier wandelen van elkaar bevinden. Omsloten door bergen langs drie kanten en de zee langs de overgebleven hoek, leven ze daar een rustig leven. Héél rustig... misschien wel té rustig. In twee van de drie dorpjes is er geen supermarkt, geen klerenwinkels, 1 bakker, 1 brouwer en 1 schoenenwinkel voor meme en pepe. In zo'n dorpje heb ik dus mijn weekend doorgebracht.

Zaterdag vertrokken we met de trein richting Alzira. Daar zou haar broer ons met de auto ophalen om verder te rijden naar Benifairó de la Valldigna. Twintig minuutjes later was ik aanbeland in dat typisch Spaanse dorpje uit je dromen in een typisch Spaans huis met een balkon aan iedere kamer. Met een vriendelijke Hola werd ik verwelkomd. Maar wat er daarna volgde was iets minder duidelijk. Mijn eerste kennismaking met het Valenciaans was een feit. Dat is een vorm van Catalaans die de bevolking in en rond Valencia spreekt. Het is werkelijk een mix van Spaans en Frans. Mits wat vertaling in het Castellaans en mijn kennis van het Frans verstond ik wonderwel meer woorden dan ik had gedacht.

Na een rondleiding in het dorpje, die tien minuutjes in beslag nam, ontmoette ik ook oma Tamara. Wat een eer en een plezier vond ze het om een Belgische blonde chica in haar huis te mogen verwelkomen. En eerlijk gezegd was dat voor zo'n vriendelijke dame wederzijds.
Tegen zeven uur begonnen de feesten en gingen we met toortsen door de appelsienenvelden naar het naburige dorpje. Daar werden we getrakteerd op een Middeleeuwse markt en een Correfoc. Meer info, foto's en filmpjes op mijn facebook. 's Avonds heb ik dan nog mogen meegenieten van de traditionele Spaanse keuken met fuet, queso en coca (torta): een ware lekkernij!

Zondag zouden we de omgeving verder bezoeken. Eerst moesten we natuurlijk nog even langs de andere oma en opa. Toevallig waren daar ook de Franse Tantes op bezoek en had ik ineens de hele familie gezien! Onder een mooi zonnetje reden we naar het oude klooster. Zeker de moeite waard voor wie hier ooit in de buurt komt. Wonderlijk mooi! Tenslotte kreeg ik de zee nog even van dichtbij te zien. Na een heerlijk Arroz al horno van la mama was het alweer tijd om huiswaarts te keren. Met een zak vol verse clementines nam ik afscheid... niet ontevreden om weer naar het drukke Valencia weer te keren.

Voor wie denkt dat ik ondertussen murw op mijn bed lig te bekomen van al die feestjes deze week heeft het grondig mis! Een verslagje:

Maandag was er wel naar goede gewoonte Bolseria. België-Holland was een zéér geslaagde avond, met bij momenten meer (zatte) Belgen die hier op studiereis waren - en dus per toeval in Bolseria waren terechtgekomen - dan echte erasmusstudenten. Antwerpenaren, niets dan last! Gelukkig bleef de Gentse delegatie massa's goed vertegenwoordigd door de andere Belgen en mezelf. Daarna ging het verder naar Studio met welgeteld 8 Gentse erasmussers en 1 Spaanse schone. Wegens een té zatte bedoening naar mijn goesting zijn we het daar tijdig afgestapt.

Dinsdag zou een rustdag worden. Ware het niet dat de verveling danig toesloeg 's avonds en Tamara een niet-te-verwerpen-voorstel had: filmavond! Nostalgisch naar de avondjes bij Koen moest ik geen twee keer nadenken. Het ging er iets anders aan toe (lees: twee meiden kijkend naar een romantische film versus een groep rechtenstudentjes met 1 à 2 uitzonderingen kijkend naar iets intellectueels uitdagender), maar het was enorm gezellig!

Woensdag is Caribbeans! Iedere week neem ik mij voor eens naar Tucan te gaan - een soortgelijk danscafé een straat verderop - maar iedere week beland ik dus weer in diezelfde pav. En ik beklaag het mij absoluut niet hoor. Weer heel veel mensen leren kennen, massa's veel talen door elkaar gesproken én goed gedanst. Wat wil een mens nog meer? Achteraf zouden we nog naar Rumbo gaan, maar bij nader inziens zag mijn bedje mij toch liever komen.

Donderdag = Rustdag? Jep. Er vroeg in en er laat uit. Zalig toch die vakantie!

Gisteren zouden we dan naar La Indiana gaan om het weekend deftig in te gaan. Tegen elf uur was er echter nog steeds niets beslist en heb ik maar afgezegd. Typisch ik. Maar als je je een hele avond zit te vervelen, is het vaak moeilijk je nog recht te zetten achteraf J .

Misschien maar best, want ik ga een fantastisch weekend tegemoet...

Maar daarover meer, de volgende keer!

Ik zou de komende twee weken kunnen omschrijven als vakantie, verlof, niksnutten, papertijd, slaaptijd,... maar ik opteer toch voor FEEST! De eerste week zijn er eigenlijk de herexamens van de eerste semester (Bizar? Ja ik vind dat ook). Maar aangezien ik hier niet was in de eerste semester... Feest! De tweede week is vakantie voor de hele universiteit voor de Fallas (aka Gentse Feesten aka nog meer Feest!)

De Fallas is een raar beestje hoor. Al drie weken op voorhand beginnen ze hier met de voorbereidingen. Dat houdt ondermeer iedere middag om 14 uur een Mezclata in. Dat zijn bommekes, vuurwerk, en zo meer: als het maar veel lawaai maakt. Zaterdag ben ik zo naar eentje gaan kijken. Ik kon moeilijk geloven dat er overdag zomaar vuurwerk werd afgeschoten... daar zie je toch amper iets van? Niet dus! Mooi om zien én een superleuke sfeer. Er was ook massa's volk, maar volgens de Spanjaarden wordt dat volgende week gemakkelijk verdubbeld. Ik hou mijn hartje al vast.

Een kleine domper op de feestvreugde is wel het weer van de laatste dagen. Zo plots als de twintig graden zijn komen opdagen, zo plots zijn ze hier ook weer verdwenen. Nu doen we het weer met een pak minder én regen. Jakkes. Daar ben ik niet voor naar hier gekomen zulle! Ze hadden ons korte mouwen beloofd voor de fallas. Ze gaan hun toch mogen gaan haasten! Als ik de weerberichten mag geloven is de regen gelukkig voorbij en de frisse temperaturen volgende week ook. Nu even doorbijten dus.

Maar vanavond vliegen we er sowieso voor de "eerste" keer in: België/Holland feestje. Kan ik moeilijk laten passeren toch?

Bolseria... here I come!